Λονδίνο, Λονδίνο, Λονδίνο. Μια μελαγχολία και μία μουντίλα μπορεί να στη βγάζει, αλλά δεν παύει να είναι μία πανέμορφη πόλη, και για πολύ πολύ κόσμο, η αγαπημένη του ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Η οποία ετοιμάζεται να φορέσει τα καλά της (για να μην ξεφύγω ούτε παύλα από τις εκφράσεις κλισέ) και να υποδεχτεί σε λίγους μήνες τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στις 27 Ιουλίου, η Ολυμπιακή φλόγα θα ανάψει στο Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου και οι Αγώνες θα ξεκινήσουν…

Η αφή της, βέβαια έγινε ήδη πριν λίγες μέρες και παραδόθηκε χτες στους διοργανωτές στο Καλλιμάρμαρο όπως σίγουρα θα γνωρίζεις, καθώς βάζω και στοίχημα ότι ήσουν πρώτη σειρά για να πετύχεις τον David Beckham που ήρθε να την παραλάβει και να κλέψεις ένα βλέμμα του (μάταια φαντάζομαι)…

Επειδή όμως ξεφεύγω από το θέμα, με αφορμή την διοργάνωση των Αγώνων, κυκλοφόρησαν φωτογραφίες της πρωτεύουσας της Μεγάλης Βρετανίας από το 1897, σε αντιδιαστολή με σημερινές. Είναι απίστευτα γοητευτικό να δεις πώς έχει μεταβληθεί η πόλη, σε ορισμένα από τα εμβληματικότερα σημεία της, στο πέρασμα των τελευταίων 115 χρόνων.

Τα σαββατοκύριακα είναι μια ευκαιρία για βόλτα σε μουσείο. Κι αν νομίζεται ότι στα μουσεία θα βρείτε πάντα αντικείμενα σπάνιας ομορφιάς, όοοοοοχι. Σου έχω νέα.

Υπάρχει και ένα μουσείο που ειδικεύεται στο να εκθέτει… τερατουργήματα! Κι όταν λέω τερατουργήματα, εννοώ πίνακες που σχεδιάζουμε εσύ κι εγώ με μαρκαδόρους και παστέλ, ήδη από το Νηπιαγωγείο, και μπορούμε να επαναλάβουμε την προσπάθεια ακόμη και σήμερα…

Οι ωραίες φωτογραφίες είναι μαγικές. Σου μεταφέρουν συναίσθημα, χωρίς ήχο, χωρίς μουσική, χωρίς άλλη πληροφορία πέρα από την εικόνα. Τις παρακάτω μου τις έστειλε ο φίλος και συνεργάτης μου Ηλίας Κούρτης κι ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας.

Καθημερινά τη λέξη φτώχεια την ακούμε όλο και πιό συχνά γύρω μας. Αλλά μάλλον δεν είμαστε οι μόνοι που φοβόμαστε το φάντασμα της φτώχειας. Υπάρχουν κι άλλοι λαοί που έχουν υποφέρει από την ανέχεια, ακόμα κι αν δείχνουν να το ᾽χουν ξεχάσει.

Το  1876, έξι χρόνια μετά το θάνατο του Καρόλου Ντίκενς , οι δρόμοι της Βρεττανικής πρωτεύουσας ήταν ακριβώς όπως τους περιγράφει στα βιβλία του ο συγγραφές. Φτώχεια, ανέχεια, αναπηρία και βρώμα ήταν η καθημερινή εικόνα στους δρόμους του Λονδίνου. Δυο άντρες συγκέντρωσαν τα ντοκουμέντα σε ένα βιβλίο και σόκαρε τους Βρεττανούς.

Η «Κραυγή» του Μουνχ είναι ένας από τους πίνακες που σίγουρα όλοι γνωρίζουμε, έστω και οπτικά. Ακόμη και ο πιο άσχετος με την τέχνη, αποκλείεται να μην τον έχει δει μπροστά του. Είναι από τους πιο χαρακτηριστικούς, και δίκαια έχει χαρακτηριστεί «Η Μόνα Λίζα του 20ου αιώνα». Είμαι σίγουρος ότι πήρε το αυτί σου ότι μόλις πωλήθηκε σε άγνωστο πλειοδότη από τους Sotheby’s για 120 εκατομμύρια δολάρια, κάνοντάς τον τον πιο ακριβό πίνακα όλων των εποχών, και σπάζοντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Είναι μάλιστα ό μόνος από το αντίστοιχο τετράπτυχο που θα βρίσκεται σε ιδιωτική συλλογή, καθώς οι άλλοι 3 βρίσκονται στο Μουσείο Μουνχ της Νορβηγίας.

Έφτασε ο καιρός της θάλασσας κι όλα γύρω από χτες μυρίζουν αντηλιακό. Πάντα είχα μια απορία βλέποντας το κλασσικό Coppertone ποιός εμπνεύστηκε το μισοαθώο, μισοανώμαλο σκίτσο με το κοριτσάκι που το σκυλάκι του κατεβάζει το μαγιώ. Και τι ανακάλυψα λέτε. Ο καλλιτέχνης που το σχεδίασε είχε μια εμμονή με την κατεβασμένη κιλότα κι έχει υπογράψει ολόκληρη σειρά έργων με pin-up κορίτσια που αιφνιαδιαστικά, εκεί που κουβαλούν τα ψώνια τους ή κάνουν τις δουλειές τους πέφτει στο έδαφος η κιλότα τους μπροστά στα έκπληκτα μάτια των περαστικών.

Με το google translate μπόρεσα να καταλάβω ότι μια γερμανίδα καλλιτέχνης χρησιμοποίησε τις πατάτες ως διαδηλωτές, διαμαρτυρόμενες για τους μεσάζοντες. Κι όντως ο Peter Pink αγόρασε πολλές πατάτες κι έκανε το “Protest Potatoes”. Οι πατάτες κατεβαίνουν στο δρόμο με πλακάτ και το ρόλο των αστυνομικών δυνάμεων παίρνουν τα αγγούρια. Το Βερολίνο...

Είναι από αυτά που βλέπεις και ζηλεύεις γιατί δεν το έκανες εσύ. Ο κινηματογραφιστής Frans Hofmeester συγκέντρωσε τα τελευταία 12 χρόνια στιγμές από τη ζωή της κόρης του κι έκανε αυτό το φιλμάκι. Από τη μέρα που γεννήθηκε και κάθε εβδομάδα την βιντεοσκοπούσε. Έτσι με υλικό από τις 600 περίπου εβδομάδες της ζωής τη έκανε αυτό το ωραίο φιλμάκι που μπορεί να συγκινήσει καθέναν που είναι γονιός κι έχει νιώσει το ίδιο. Τη στιγμή που το μωρό του χωρούσε στην παλάμη του μέχρι τη στιγμή που φτάνει να μιλάει μαζί του σαν να είναι ενήλικας κι ίσος με περνά πραγματικά τόσο γρήγορα σαν να είναι όντως μια στιγμή.