την παραπάνω απόσταση Κολιάτσου – Παγκράτι για να μη χάσουμε ούτε λεπτό από τον έρωτά μας. Και στο ρεβεγιόν της Πρωτοχρονιάς, όπου είχα πάει στην Πόλη για να το περάσω μαζί με τους δικούς του, σκάει η βόμβα: ο Γιουρντάλ μου κάνει πρόταση γάμου, και μου λέει να αφήσω τη δουλειά μου, και να πάω να ζήσω μόνιμα εκεί. Αυτός από πλούσια οικογένεια επιχειρηματιών, θα φροντίσει να μη μου λείψει απολύτως τίποτα, είπε. Και είναι χρυσό παιδί, Μαρία μου, πραγματικά ό, τι ήθελα στη ζωή μου. Αλλά από τότε άρχισε ένα δράμα. Μόλις το ανακοίνωσα στους γονείς μου, έγινε κυριολεκτικά η σφαγή του Δράμ-Αλη. Ανένδοτοι και οι δύο. «Και πού θα πάς;» και «Με τον Τουρκαλά, κορίτσι μου; Χάθηκε ένας Έλληνας; Εκατομμύρια υπάρχουν!» και «Τι θα πούμε εμείς στη γειτονιά και στους συγγενείς; Μούτρα δεν θα έχουμε να βγούμε έξω από το σπίτι» …Καταλαβαίνεις. Ο πατέρας μου απείλησε ότι αν σηκωθώ και φύγω, δεν θέλει να με ξαναδεί ποτέ ξανά μπροστά του. Τι να κάνω;
ΜΑΡΙΑ: Καλά μιλάς σοβαρά; Βρήκες κάποιον που αγαπάς και σ' αγαπάει κι αυτός, σου κανε πρόταση θες να πας μαζί του και σ' απείλησε ο πατέρας σου ότι θα σε ξεγράψει και εσύ σκέφτεσαι να χωρίσεις. Δεν θα ζήσει ο μπαμπάς σου τη δική σου ζωή αλλα εσύ. Όσο σκληρό κι αν είναι πρέπει να σου πω ότι οι γονείς δεν έχουν το δικαίωμα να είναι τόσο εγωιστές ούτε να εκβιάζουν τα παιδιά τους να κάνουν επιλογές που δεν θέλουν. Πάρε τις αποφάσεις για λογαρισμό σου. Η ζωή είναι δική σου. Αν ο μπαμπάς σου συνέλθει καλύτερα για όλους σας...







